موضوع را با کلام مولی علی (ع ) باز می کنم که فرمود " حاسبو قبل ان تحاسبو " یعنی قبل از آنکه دیگران حسابرسی کنند خود حسابرس خد باشید. اما چه کسانی می توانند حسابرس خود باشند؟ آنها که به ماهیت خود و کار خود آگاه بوده و ضابطه و ارزش های مشخصی را باور داشته باشند . اینان هر از چندگاه می توانند عملکرد خود را با ارزش های باور داشته خود مقایسه کنند و حسابرس خود باشند. اما در اینجا دو سئوال مطرح می شود یکی آنکه آیا همه انسان ها به ارزش های مشخصی رسیده اند و نیز خودخواهی و خوددوستی مانع از خود دیدن نمی شود؟ و این واقع بینی را دارند که آئینه خود باشند یا آنکه نگران از برملا شدن آئینه خود را قبلا می شکنند.

دوم آنکه آیا اطلاع از کرده خود و عاقبت و عواقب آنها دارند؟

هردو مورد فوق موضوع مدیریت برخود است، اما در سطح وسیع تر آنجا که افراد بعنوان مدیر مشغول هستند چه گونه باید به خود نگاه کنند؟

اعمال مدیر فقط مربوط به خود نیست بلکه اعمال او ، ستورات او و نقطه نظرات او در زیر مجموعه او انعکاس دارد و چه بسا افراد دستورات او را به نحو دیگری بفهمند و یا به نحو دیگری بکار بندند. معمولا هم ، بخش های مختلف در گزارشات خود چهره مطلوبی از عملکردها نشان می دهند و بی جا هم نیست که بگوئیم مدیران عموما دوست دارند گزارشات دریافتی شان مطلوب باشد و از پی بردن به حقایق واهمه دارند.

اما گزارشات درست را چه کسانی می توانند تهیه کنند . تجربه نشان داده آنانکه منافعشان در گرو گزارشات است اگر اطلاعات غلط را زیبا گزارش نکنند حداقل همه راست ها را هم نمی نویسند . بگذریم از اینکه در سال های اخیر آمارسازی در سازمان های دولتی به وفوردیده شده و بهمین دلیل آمار مراجع مختلف در مورد مسئله ای واحد بسیار متفاوت است.

بی جهت نیست که مطبوعات در کشورمان رکن چهارم مشروطیت خوانده شده است.مطبوعات ( بخوانید رسانه ها ) با اتکا به گزارشات خبرنگاران خود اطلاعات دست اول و حتی مغفول را به اطلاع مردم و در راس آنها مدیران می رسانند و از این رو مدیران باید سپاس گزار و تقدیرکننده از رسانه ها باشند. این مقدمه نه چندان بلند را نوشتم تا اهمیت خبرنگاران بر مدیران ، رسانه ها ، مردم و خود خبرنگاران روشن گردد.

پایه مطبوعات بر خبرنگاران قرار دارد . زیرا مطالب غیر خبری رسانه ها که معمولا آگهی ها ، تفسیرها ، مطالب شبه علمی و غیره است چندان طالبی ندارد بلکه این اطلاعات و خبرهای روز است که مردم را جلب روزنامه می کند.

خبرنگاران حامل پیام های درست از مجموعه خبرها و جریانات واقع در اجتماع هستند و حاصل کارشان بهترین هدیه ای است که می توان به مدیران جامعه اعم از مدیران اقتصادی ، سیاسی واجتماعی اهدا نمود. در این بیان شاید خبرنگاران سیاسی و ورزشی بیشترین تعداد باشند و خبرنگاران صنعتی کمترین تعداد راتشکیل دهد.درحالیکه بخصوص در امر صنایع غذایی که مستقیما با سلامت و رشد شهروندان ارتباط دارد کمتر خبرنگاری دیده می شود.بسیار اتفاق افتاده که آنچه در کف بازار بدست مردم می رسد بدلایل مختلف ، فاقد کیفیتی است که در کارخانه و پس از تولید در کالا موجود بوده است. صنایع غذایی پیشانی این پدیده است زیرا به دلیل حساس بودن و در معرض فساد بودن می تواند آثار منفی بسیاری بر سلامت افراد جامعه بگذارد . هر چند ممکن است برخی استدلال کنند که محصولات نوعا تاریخ مصرف دارند اما واقعا چند درصد مردم به تاریخ مصرف نگاه می کنند و برفرض وجود آن ، چه قدر در شرایط نگهداری دقت می شود و تا چه حد تولیدکنندگان و فروشندگان اعم از عمده فروش یا خرده فروش به امانت داری پایبند هستند؟ خبرنگاران بعنوان بازرسان مردمی می توانند به چشم خود همه چیز را در جامعه ببینند ، اطلاعات دست اول کسب کنند و آنرا به رسانه ها انتقال دهند تا مدیران از ماوقع زنجیره کارشان از خرید ، مواد اولیه تا تولید و تا مصرف مطلع شوند و در رفع کاستی ها و حل مشکلات جامعه در محدوده وظایف خود بکوشند.

با امید به خدمات فراوان تر و دلگرمی بیشتر خبرنگاران

سید مصطفی هاشمی طبا